Doruk Yayınları Iki Insan Iki Anıt: Eduard Zuckmayer - Walter Strauss / / 9789755

Sonra yeni binaya taşınıldı

Zuck yaşlanmıştı

Yeni bina bu yakarıyı tanımıyordu

Arada bir duyulsa da bu tınılar sağır duvarlara bir şey söylemiyordu

Ona yabancıydı

Onu hiç içine sindiremedi

Bu duvarlar, huzuru, bilgeliği ve barışı henüz tanımıyordu

Tanıyacak fırsatı da kaçırmıştı

Çünkü o ‘gül bahçesi’ bu binanın hiçbir duvarına dayanamıyordu artık

O bina, gel

gitle bir yükselip, bir alçalan koyu renk, (gücü kendinden gelmeyen) hırslı suların çevrelediği ve dövdüğü kayalık bir adaydı sanki

Dingin ve güzel bir atmosferde, kendisiyle barışık olağanüstü gayretin ve büyük bilginin değerini bilmesi olanaksızdı

Hanna’yı kaybedip yalnız başına yaşamaya başladığı günlerden birinde sabah kahvaltısından hemen sonra, alışkanlığın da etkisiyle terasa çıktı, sezlonga uzandı

Nasıl olduysa uykuya daldı

Gitme vakti geldiğinde çan, tıpkı Hanna’nın ona dokunduğu günlerdeki gibi çaldı ve Strauss’u uyandırdı

Hanna’nın yaptığı sandı, uyku mahmurluğu içinde ve hemen seslendi:

Tamam Hanna, şimdi geliyorum

Rüzgar, terastaki canı tam da Strauss’un kalkması gereken dakikada hareket ettirmişti