Doruk Sinemada Ve Edebiyatta Şiirin Yüzü

Bütün sanatlar şiire dayanır, hatta şiirin kendisi bile.

” diyor, Alman romantizminin öncü şairi Novalis.

Hakan Savaş, bu sözden hareketle sinemada ve edebiyatta şiirin yüzünü arıyor.

Bu yüz, en güzel karşılığını kimi zaman bir filmde, kimi zaman bir yönetmenin ya da bir yazarın yaşamında, dünya görüşünde, insan ve sanat anlayışında buluyor.

Yılmaz Güney’in trajedisinde, gülüşünde

Çirkin Kral’ın kendisiyle savaşında

John Berger’ın “saudade”sinde, sıla özleminde

isyancı baharın kuş ağacındaki serçede (Ülkü Tamer) ve İshak’ta (Onat Kutlar)

Federico Garcia Lorca’nın karaşın çingenesinde

Luis Bunuel’in uluyan Endülüs köpeğinde

Ahlat Ağacı’nın aynasındaki “ah!”ların suretinde

sinemayı yeniden icat eden Ekim Devrimi’nde

hayal gücünün yünleriyle gerçeğin seyrek dokunmuş kumaşında yeni desenler dokuyan İngmar Bergman’da

her filminde iki başlangıç, bir son olan Asghar Farhadi’nin çok katmanlı ama tıpkı hayatın kendisi gibi yalın film dilinde

Behçet Necatigil’in yalnızlık sularında

Cesare Pavese’nin intihar ettiği otel odasında, Aziz Nesin’in Zarfsız Kuşlar’ında

Bilge Karasu’nun Göçmüş Kediler Bahçesi’ndeki karanlık dehlizlerde

Oğuz Atay’ın “Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?” sorusunda

Ahmet Cemal’in bize bıraktığı mirasta ve vasiyette, bizi bekleyen ve görülmesi istenen yüz, şiirin yüzü.